Zmiana kodu...

I stało się!!! Dwa dni temu zmieniłam kod z 2 na 3. Już nie mogę powiedzieć, że ma dwadzieścia... lat. Od 4 lutego mam już TRZYDZIEŚCI!!! Dlaczego tego nie czuję? W głębi duszy ciągle mam dwadzieścia. Zawdzięczam to kochanym serduszkom. Dwóm cudnym i najukochańszym istotkom na świecie - moim córeczkom. Duży wpływ na mnie mają również małe aniołki, z którymi pracuję od ośmiu lat. Dostarczają mi dużo energii i pozytywnego myślenia. Dzień urodzin minął całkiem zwyczajnie - śniadanie, obiad, kolacja. Karolcia chora, mąż zaspany a na rękach Emilka. Próbowałam zrobić tort według przepisu mojej mamy, ale jak zwykle nie wyszedł. Jednak moją domeną jest tort z bitą śmietaną a nie kremem kakaowym:) 

Moja córcia w tym roku postanowiła zrobić dla mnie prezent własnoręcznie. Zobaczcie jaka jest zdolna:)

Wazonik zrobiła dla mnie, a dla siebie z puszki skarbonkę.

Dla siostry

Takie poczyniłam wczoraj pudełko... Nie tak miało wyglądać, nie popisałam się za bardzo. Zamysł był inny, ale to pierwsze kroki z lakierem do spękań.

Trzymajcie się cieplutko w te mroźne dni!!!

Słonik

Karolinka znowu chora i znowu bierze antybiotyk:( Dla pocieszenia mojej kruszynki postanowiłam "uszyć" jej maskotkę - podusię. Karola wybrała materiały, ja narysowałam, a babcia uszyła. Mam nadzieję, że niedługo sama opanuję sztukę prostego szycia na maszynie:) Wtedy będę mogła obdarowywać maskotkami wszystkie dzieci w rodzinie - a jest ich trochę. I to same dziewczynki:)

A oto słonik i jego właścicielka

Lepszy dzień

Dzisiaj, po długim okresie melancholii, złego samopoczucia i jakiejś niemożności wzięcia się w garść trochę lepiej. To chyba prawda o tej burzy hormonów po porodzie. Tylko u mnie ona trwa już dwa miesiące i ciągle nie mogę sobie z nią poradzić. Dlatego dla polepszenia nastroju postanowiłam upiec pyszne owsiane muffinki. robi się je ekspresowo i w takim samym tempie znikają. dzisiaj są z brązowym cukrem, ale już niedługo będą bez niego... (może zastąpie go słodzikiem). Upiekłam też chleb razowy, ale zdjęcia później wkleje. Muffinki poprawiły humor i nawet napisałam trochę w pracy dyplomowej.

Przepis znalazłam na blogu: http://slodkowytrawnie.blox.pl. Zajrzyjcie tam, na prawdę warto :))

SMACZNEGO!!!

Już jest...

Długo mnie nie było, ale uwierzcie dużo się działo. 28 października na świat moja mała kruszynka. Wszystko odbyło się bardzo szybko. Moja córcia ulitowała się nad mamą, położne nazwały ją torpedą... Jest cudowna, jak na nią patrze to widzę moją starszą córcię. Są podobne do siebie jak dwie krople wody. Karolcia też miała czarny łepek i takie mądre oczka. Teraz wszystko się zmieni... Już jest inaczej. Milka na rękach, a Lina obok wołająca "Mamo zagraj ze mną!" Uroki macierzyństwa...

Do tego wszystkiego 28 stycznia mam obronę pracy dyplomowej, a jeszcze jej nie napisałam. Codziennie obiecuję sobie, że dzisiaj to już na pewno usiądę do pisania i jakoś mi nie wychodzi. Nie mogę się skupić kiedy widzę uśmiech Milki lub gdy malutka próbuje coś powiedzieć.

Życzę wszystkim Szczęśliwego Nowego Roku i wytrwania przy noworocznych postanowieniach.

Efekt końcowy

Mam nadzieję, że ciężka praca dała pozytywny efekt...

Co o tym myślicie?

Kulinarne próby...

Siedzę sobie teraz w domku... i tak sobie próbuję swoich sił w kuchni. Już niedługo przyjdą długo oczekiwane pieluchy, śpiochy, oliwki. Przed narodzinami dzidolka postanowiłam kulinarnie porozpieszczać rodzinkę. Upiekłam "calzone" z duszonym kurczakiem z warzywami. Nawet teściowej smakowało...

A dzisiaj rano, gdy skończyły się bułeczki dla mojego mężusia upiekłam kilka...

A następnie dorobiłam do nich letnią sałatkę...

Tu moja chora Karolcia pomagała mi ozdobić pudełeczka dla siostrzyczki...

Efekt końcowy w następnych postach.

Żegnajcie wakacje

Dzisiaj moja córeczka spędzi pierwszy dzień w nowej szkole. Przeprowadziliśmy się i początek szkoły to dla Karolci dodatkowy stres. Nowa Pani, Nowe koleżanki i koledzy. Wszystko nowe. Dobrze, że chociaż mieszkanie jest jej znajome... Karola jest nieśmiała i szybko się wycofuje, jeśli czegoś nie zna, nie rozumie. Starałam się jej dodać odwagi i mam nadzieję, że udało się. Za dwie godziny się okaże.

Drugoklasistka

A tu z mamą i siostrzyczką.

A było tak pięknie...

Sposób na okiełznanie małego diabełka...

Mama z brzuszkiem nie weszła, ale tata dał radę pokonać około 216 krętych schodów

A to ostatni wakacyjny - trochę kaloryczny obiadek

Próba sił

Wszyscy już to robią, więc dlaczego ja mam nie spróbować. Postanowiłam wykonać prezent dla kuzynki mojego Guida. Niedługo zostanie mamą i na pewno przyda się jej pudełko na chusteczki lub inne cudeńko. Do pracy wzięłam się wczoraj wieczorem, zamieszczę kilka zdjęć i same powiecie, czy mogę działać dalej, czy jednak za wysokie progi dla mnie.

Zdjęcia robiłam wieczorem, więc nie są najlepszej jakości. Po polakierowaniu zamieszczę lepsze.

Nadchodzą zmiany

Długo mnie nie było, ale w ostatnich miesiącach bardzo dużo się działo. Czekaliśmy z moim Guidem bardzo długo na tę chwilę i w końcu się pojawiło - Nowe Szczęście w naszym życiu. Jakie to niesamowite na nowo czuć "motyle w brzuchu", każdy ruch podnosi ciśnienie i dostarcza gęsiej skórki. Na niczym nie można się skupić, ciągle wyczekuję i kiedy w końcu się pojawia to chciałabym krzyczeć ze szczęścia. Szkoda, że inni nie czują tego co ja i nie rozumieją mnie. 
Już od listopada mała istotka zawładnie naszym życiem, nastąpi rewolucja, całkowita zmiana - nowy członek rodziny i przeprowadzka. Wszystko na raz. Nie wiem jak to przetrzymam. Niestety przeprowadzka, nie jest czymś długo oczekiwanym, jest smutną konsekwencją braku oszczędności i jakichkolwiek perspektyw na kredyt (ale o tym później). 

Teraz życzę Wam Wszystkim abyście czerpały  szczęście i radość z każdego dnia.

Niciarka

Ostatnio zamówiłam niciarkę... Bardzo mi się spodobała iiiiii musiałam ja mieć. Kiedy w końcu do mnie dotarła, strzępy rwanego papieru i folii latały po całym pokoju. Prze tydzień stała na regale pod gałązkami wierzby i czekała, aż znajdę dla niej przeznaczenie. Nici mam mało, więc to byłoby marnowanie jej potencjału. Dlatego też podczas wizyty koleżanki z roku, gdy robiłyśmy przegląd biżuterii i takich tam błyskotek, postanowiłam. Niciarka będzie wspaniałym sejfem dla nich.

Te białe cudeńko zamówiłam u czarodziejki, która jest założycielką bloga "Marzę więc jestem". 

Piękne prawda?

Wiosno! Wiosno! Gdzie jesteś?!

Pewnie nie będę oryginalna, jak powiem, że bardzo, ale to bardzo bym chciała żeby przyszła już Pani Wiosna.

O ile prostsze jest wtedy życie! Każdy chodzi z uśmiechem na twarzy, wszyscy są dla innych mili i życzliwi. 

A przede wszystkim są otwarci na drugiego człowieka. Zima zabija w ludziach żywotność, pomysłowość i pozbawia jakiejkolwiek witalności. Wiosna przywraca wszelkie chęci do życia, do bycia z innymi i dla innych. Wtedy nawet praca, cotygodniowe zjazdy, dom, bycie matką i  żoną nie jest mi straszne, czy groźne. Wiosna ładuje moje akumulatory i dostarcza energii, tak bardzo potrzebnej podczas spełniania tylu ról na raz. Krzyczmy więc głośno: Wiosno wracaj! i odczyniajmy czarodziejskie zaklęcia, aby jak najszybciej cieszyć się blaskiem wschodzącego słońca!

Pozdrawiam was gorąco w ten mroźny wieczór.